Slechte voornemens
Als ceo van een Nederlands Top 1000-bedrijf zet je nooit je 06-nummer en je e-mailadres op je visitekaartje. Je e-mail laat je uitprinten door je secretaresse.
Een manager van een Nederlands bedrijf googelt nooit op ‘[naam van mijn bedrijf ] + waardeloos’Â.
Als een Nederlandse ondernemer een e-commercesite ter markt brengt, kiest hij altijd een Nederlandse merknaam (en is-ie zielsblij met de beschikbaarheid van het bijbehorende .nldomein).
Als tot een Nederlandse marketeer doordringt dat er wellicht weer een interessant nieuw medium in opkomst is, is-ie er al te laat bij om de inzet ervan positief te laten afstralen op het innovatieve imago van zijn merk.
Als een Nederlands bedrijf het bezoek aan z’n website wil bevorderen, is er op de hele marketingafdeling niemand die zelf eens hands-on een paar meier opmaakt aan ’t uitproberen van Google AdWords.
Als een Nederlandse tv-zender een crossmediaformat produceert, gaat na de laatste tv-uitzending de website op zwart.
Als een Nederlands reclamebureau voor een radiospotje een ondernemer moet typeren, casten ze altijd een tweederangs acteur die bekakt kan praten.
Als een Nederlands mediabureau een nieuwe titel nog niet in een of ander bereiksonderzoek heeft zitten, zullen ze deze in geen enkel mediaplan aanbevelen.
Als een Nederlands reclamebureau een keer het internet in de middelenmix betrekt, stellen ze een viraal bedoeld filmpje voor, omdat er geen geld was voor de inzet van tv.
Als een Nederlands webbureau een keer iets thematisch bedenkt, gieten ze het altijd in de vorm van een interactief Flash-spelletje.
Als een Nederlands creatief team bij een themacampagne een website moet bedenken, komen ze altijd met een domeinnaam van minstens 57 letters, met daarin eenonderwerpeengezegdeeneenmeewerkendvoorwerp.nl.
Deze column is ook verschenen in het januari/februari-nummer van Adforesult.
