DCIF: een polderpotje met 500K
Drie Nederlandse topbedrijven leggen zomaar eventjes vijfhonderdduizend euro bij mekaar voor digicreatieve starters. Ze noemen zich het Dutch Creative Industry Fund. Meldt 't als altijd weer hersenloos persberichten overschrijvende Emerce.
Als fundmanager Van Nispen maar niet z'n nieuwste Leica heeft hoeven verpanden om begunstiger Paul Molenaar (Ilse) te bewegen z'n tweede huis te verhypotheken. Sterker nog: na bijna 1 jaar uitputtend assessen, is er ook al 1 (zegge één) business plan in de prijzen gevallen: het lot van 50.000 euro is, kort samengevat, gevallen op een nieuw soort videoband! Wat zou de equivalente waarde zijn van het aantal uren dat de gelukkige krijger heeft moeten besteden om dit koninklijke bedrag burn-klaar op zijn postgirorekening bijgeschreven te krijgen?
De waarheid is dat a) drie Nederlandse uitgevers een bedrag hebben samengebracht dat in beschaafde landen door 1 enkele informal investor wordt opgehoest, dat uit dit "fund" nu bedragen worden gefourneerd die je véél makkelijker bij je friends of je family kunt ophalen, en dat c) iedereen met een gezond start-up-verstand met een wijde boog blijft heenlopen om alle krentenkakkers die hier te lande op de schaarse centen zitten. "Duiken, jongens, daar komt Van Nispen weer aan!"
